Τοποθεσίες ξεχωριστής ομορφιάς

Η Πανέμορφη φύση της Αιγιάλειας.

Τα τοπία της Αιγιάλειας

Ανακαλύψτε περιοχές απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς. Μια διαφορετική εμπειρία ταξιδιού στην ενδοχώρα.

Η Αιγιάλεια είναι ποικιλία. Δεν υπάρχουν απέραντα αδιατάρακτα τοπία αλλά μια συνεχής εναλλαγή και ποικιλία.
Στην Αιγιάλεια η μετάβαση από τη θάλασσα στο βουνό είναι απότομη. Μέσα σε λίγα χιλιόμετρα έχουμε τα πέντε χαρακτηριστικά τοπία:

Οι παραλίες με το βότσαλο και τη φυσική σκιά. Τα 70 χιλιόμετρα δαντελωτής ακτής  της Αιγιάλειας προσφέρουν συνεχείς εναλλαγές και αμέτρητες κρυφές γωνιές με παραλίες και όρμους. Οι ακτές έχουν σχηματιστεί από τις προσχώσεις των πολλών ποταμών. Βασικό χαρακτηριστικό των παραλιών της Αιγιάλειας είναι τα μικρά βότσαλα και η πυκνή βλάστηση που φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Καθώς τα ποτάμια δημιουργούν υψηλό υδροφόρο ορίζοντα,  υπάρχει άφθονο γλυκό νερό μέχρι τη θάλασσα, και έτσι πλατάνια, ιτιές, λεύκες φυτρώνουν μέχρι δίπλα στο κύμα (αλησμόνητη μένει σε όλους η εικόνα των υπεραιωνόβιων πλατάνων στο λιμάνι του Αιγίου, με τα κλαδιά τους να σκιάζουν τη θάλασσα – κάτω από αυτά έχουν φορτωθεί εκατοντάδες χιλιάδες τόννοι σταφίδας…).

H συνεχής εναλλαγή ακρωτηρίων και όρμων βοηθά τον θαλασσινό τουρισμό: ανάλογα με το ποιος άνεμος επικρατεί (κυρίαρχοι είναιο  «Μαΐστρος», δηλαδή Βορειοδυτικός, και o «Βοριάς», στην ουσία Βορειοανατολικός) ο επισκέπτης μπορεί να μετακινείται στη τη μία ή την άλλη πλευρά των όρμων και των ακρωτηρίων και να βρίσκει πάντα υπήνεμες θέσεις. Αυτή η εναλλαγή επίσης δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για θαλάσσια σπορ, ιδίως για ιστιοπλοΐα, αφού υπάρχει ποικιλία επιλογών: από ασφαλείς άνετους όρμους για αρχάριους μέχρι ανεμορδαμένες άκρες ακρωτηρίων για προχωρημένους kite και wind surfers.

Ο κάμπος με τα δέντρα. Η πεδινή Αιγιαλεια χαρακτηρίζεται από τις δενδρώδεις καλλιέργειες, κυρίως με εσπεριδοειδή και ελαιόδεντρα. Δεν υπάρχει ανοιχτός «κάμπος», αλλά ένα συνεχές πυκνόφυτο τοπίο που διακόπτεται από οικισμούς και αμπέλια. Τα εσπεριδοειδή, ιδίως οι λεμονιές, αποτελούν  μέρος μιας από τις άλλοτε πιο σημαντικές λεμονοπαραγωγούς περιοχές του πλανήτη. Αυτή η ζώνη, με τα διάσπαρτα χωριά ανάμεσα στα δέντρα και τις ατελείωτες διαδρομές κάτω από τις ελιές και τους λεμονανθούς, εντυπωσιάζει τον επισκέπτη, παρόλο που οι ντόπιοι την έχουν συνηθίσει. Το μάζεμα της ελιάς και του λεμονιού είναι δύο μαζικές δραστηριότητες, που φέρνουν τις οικογένειες στην ύπαιθρο κάθε φθινόπωρο και αρχές χειμώνα.

Η Αμπελοοινική ζώνη. Το «σήμα κατατεθέν» της Αιγιάλειας είναι η ζώνη των  μέσων υψομέτρων, από τα 200 έως τα 800 μέτρα, εκεί που οι ορεινοί όγκοι χαμηλώνουν προς τη θάλασσα και δημιουργούν το μοναδικό τοπίο και μικροκλίμα της περιοχής. Εδώ φύονται οι περίφημοι αμπελώνες. Το μεγαλύτερο μέρος είναι μαύρη κορινθιακή σταφίδα αλλά υπάρχουν και χιλιάδες στρέμματα με αμπέλια που παράγουν εξαιρετικά, αναγνωρισμένα κρασιά. Την εικόνα συμπληρώνουν τα δεκάδες χωριά, οι διάσπαρτες αγροικίες με τα λινά και τις «ισκιάδες» (όπου παλαιότερα ξέραιναν τη σταφίδα) και  τα σταφιδάλωνα (επικλινείς ορθογώνιες επιφάνειες πάνω στις οποίες απλώνεται η σταφίδα για να ξεραθεί). Στα πιο απότομα μέρη απομένουν μεσογειακά δάση με πεύκα και θαμνώνες. Κάθε Αύγουστο και Σεπτέμβριο, έχουμε μια αξιοπρόσεκτη μετακίνηση πληθυσμού από τα πεδινά προς αυτή τη ζώνη, λόγω του τρύγου.

Τα έλατα και τα βουνά. Περνώντας τα 800 μέτρα φτάνουμε στα ορεινά δάση (κυρίως ελατοδάση, ενώ υπάρχουν και μαυρόπευκα στο δάσος της Ζαρούχλας) και την ορεινή ζώνη. Εδώ βρίσκουμε μερικούς από τους πιο γραφικούς οικισμούς (Φτέρη, Ζαρούχλα) και ένα εντυπωσιακό τοπίο με κορυφές, γκρεμούς και κοιλάδες. Στην Κεντρική και Δυτική Αιγιάλεια, η ορεινή ζώνη είναι απότομη και στενή και αγναντεύει τον Κορινθιακό. Στα ανατολικά, μετά το αρχικό ανέβασμα μέχρι τη Βαλιμή,  η ορεινή Αιγιάλεια χαμηλώνει ξανά και απλώνεται προς το Νότο δημιουργώντας έναν απομονωμένο ορεινό μικρόκοσμο στις  ανατολικές απολήξεις του Χελμού με μεικτά δάση (κωνοφόρα και φυλλοβόλα), ρεματιές και κοιλάδες ποταμών και τη λίμνη Τσιβλού. Αυτή είναι η Νωνάκριδα, της οποίας η γοητεία είναι ακριβώς αυτή η ηπειρωτική ομορφιά και η «απομόνωση» από την πεδινή ζώνη, που την έχει κάνει το πιο σημαντικό ορεινό θέρετρο της Αιγιάλειας.

Στα ορεινά συντηρείται και η κτηνοτροφία της Αιγιάλειας – τα προϊόντα της είναι εφάμιλλα των Καλαβρύτων. Το χειμώνα τα χιόνια διατηρούνται για μήνες, εμπλουτίζοντας τις πολυάριθμες πηγές. Η  ορειβασία και οι ατελείωτες ορεινές διαδρομές στηρίζονται από ένα σημαντικό δίκτυο ορεινών μονοπατιών, πολλά από τα οποία οδηγούν σε περιοχές μεγάλης φυσικής αλλά και πολιτιστικής αξίας, όπως τα περίφημα Ύδατα Στυγός, ψηλά στην κοιλάδα του Κράθη στη Νωνάκριδα.

 Οι κοιλάδες με τα ποτάμια. Η Αιγιάλεια διασχίζεται από έξι κύριους ποταμούς (από ανατολικά: Κριός, Κράθις, Βουραϊκός, Κερυνίτης, Σελινούντας, Μεγανίτης και Φοίνικας) και από πέντε μικρότερους χειμάρους (κυριότερος είναι ο Λαδοπόταμος που εκβάλει στην Πούντα).  Στην αμπελοοινική και την ορεινή ζώνη, οι ποταμοί σχηματίζουν εντυπωσιακές κοιλάδες και φαράγγια. Πιο γνωστό είναι το φαράγγι, του Βουραϊκού, που διασχίζεται από τον γνωστό Οδοντωτό σιδηρόδρομο που συνδέει την Αιγιάλεια (Διακοπτό) με τα Καλάβρυτα, και επίσης αποτελεί δημοφιλή προορισμό για πεζοπόρους. Η δημοφιλία του Βουραϊκού κορυφώνεται κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο του Μαΐου, όταν γίνεται η μαζική «κατάβαση τoυ Βουραϊκού» από τα Καλάβρυτα προς Διακοπτό. Υπάρχουν όμως και καλύτερα: Στη γειτονική κοιλάδα του Κερυνίτη, απέναντι από τον οικισμό Μπουφούσκια, βρίσκουμε τους εντυπωσιακούς κάθετους κροκκαλοπαγείς γκρεμούς  των 500 μέτρων, που συνοδεύονται από σχηματισμούς που δίνουν «εικόνα Μετεώρων» στην Πελοπόννησο. Τα κοροκκαλοπαγή βράχια, σε μικρότερη κλίμακα, υπάρχουν και στις υπόλοιπες κοιλάδες της Αιγιάλειας. Εκτός από συγκλονιστικό φυσικό σκηνικό, είναι ιδανικός χώρος φιλοξενίας μοναστηριών όπως το Μέγα Σπήλαιο στον Βουραϊκό,   το Ασκητήριο του Οσίου Λεοντίου (πάνω από την Ι.Μ. Ταξιαρχών) και η Ι.Μ. Πεπελενίτσας στον Σελινούντα- όλα τους είναι κολημμένα πάνω στους κροκκαλοπαγείς σχηματισμούς και «δένουν» τέλεια με το βραχώδες τοπίο. Το φαράγγι του Σελινούντα είναι μια από τις πιο φυσικές και απάτητες περιοχές της Πελοποννήσου, με 10 χιλιόμετρα διαδρομή ανάμεσα στον Κλωκό και τον Μπαρμπά χωρίς καμία πρόσβαση παρά μέσα από την κοίτη του ποταμού. Η διαδρομή του Σελινούντα μέσα στο φαράγγι αποτελεί μια από τις καλύτερες διασχίσεις ποταμών (river trecking) το καλοκαίρι, όπως και μια ολοένα πιο δημοφιλή και απαιτητική πίστα καγιάκ, την οποία επισκέπτονται κάθε άνοιξη αθλητές υψηλών προδιαγραφών από όλη την Ευρώπη. Ο πιο δυτικός ποταμός, ο Φοίνικας, που εκβάλει στις Καμάρες, σχηματίζει επίσης σημαντική ορεινή διαδρομή, με κορυφαίο σημείο το απόρθητο «Κάστρο της Ωριάς», χτισμένο πάνω σε έναν φυσικό πύργο που κρέμεται πάνω από το ποτάμι κοντά στο Άνω Σαλμενίκο –  ένα από τα πιο ανθεκτικά φυσικά οχυρά της Πελοποννήσου.

Στα πεδινά η ροη των ποταμών έχει πλέον εξημερωθεί, καθώς ρέουν ανάμεσα σε αντιπλημμυρικά αναχώματα. Κι εδώ όμως υπάρχουν ωραίες διαδρομές κατά μήκος της πραποτάμιας βλάστησης με πλατάνια, ιτιές και πικροδάφνες. Οι εκβολές των ποταμών δημιουργούντα  αντίστοιχα «ακρωτήρια», που διαμορφώνουν τη χαρακτηριστική «δαντελωτή» εικόνα των παραλιών της Αιγιάλειας.

Duration
Review score
Type